BUNT RÓŻY

„Bunt róży” to kolejna książka poetycka Marka K. Siwca – poety, filozofa, profesora Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Pisarz jest też dwukrotnym laureatem Bydgoskiej Literackiej Nagrody Roku „Strzała Łuczniczki” za najlepszą książkę poetycka roku – „Blask” (2019) i „Sygnatura” (2024). Inspiracją do „Buntu róży” była „płonąca rozeta” w kościele św. Jana w Firze, stolicy Santorynu. Zapamiętany przez poetę obraz implikuje pytania, m.in. o istotę i źródło twórczej przemiany, o przewrotność tego doświadczenia w powiązaniu z filozofią Platona i Plotyna. „Bunt róży” zatem może być rozumiany jako symbol twórczej przemiany i aktywności źródła, staje się także symbolem twórczego zadania: poezji, sztuki, estetyki i metafizyki. W imię twórczego co zadane jako skierowany przeciwko temu co dane. W takim kultorotwórczym planie «bunt róży», który skrywa się w doświadczeniu «płonącej rozety», może być rozumiany jako symbol twórczości, powstawania i rodzenia się nowych symboli oraz zjawisk i procesów w kulturze. Może też być symbolem rodzenia się energii krytycznej, twórczych doświadczeń, narodzin odnowicielskiej rebelii, której «płonąca rozeta» jako róża staje się patronką i szczególną bohaterką.